Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

We snappen het niet…

De Vietnamees. Uiteraard is ieder volk toch stiekem wel een beetje over een kam te scheren. Ze zijn natuurlijk niet allemaal zo, maar je ziet toch bepaalde dingen terug komen. Zo geeft iedere Italiaan koffie, helpen Duitse omaatjes je altijd met de weg, nodigt de Albanees je thuis uit, doet de Japanner zenuwachtig als je iets vraagt en roept iedere Vietnamees: ‘Heeelllooooooooooh’ als we langs fietsen.

In iedere Nga Nghi (quest house) doen de Vietnamese eigenaren altijd alsof we om drie croissantjes en een pak melk vragen i.p.v. hetgeen dat zij aanbieden: een overnachting. Precies wat wij willen: een overnachting, en wij vragen dan ook; een overnachting aub. In eerste instantie is het ons vaak totaal onduidelijk of wij het bord wel goed gelezen hebben, omdat we bijvoorbeeld niemand zien, of iemand vanuit z’n hangmatje al met z’n handen achter z’n oren zwaait, het gebaar dat betekent neen, geen kamer, geen zin om nu op te staan om een kamer te verhuren of dit is helemaal geen Nga Nghi, we zijn er niet over uit. Uiteindelijk vinden we altijd wel een Nga Nghi zonder zwaai gebaar.

Als we koffie willen drinken is het ons ook regelmatig onduidelijk of wij nou bij mensen die voor hun huis een koffietjes aan t nuttigen zijn vragen of we ook koffie mogen, of dat wij daadwerkelijk bij een café aankloppen. Meer onduidelijkheid nog bij de eet- en drinkstalletjes. Dingen die wij nog niet hebben gegeten kunnen soms zo anders uitpakken dan we verwachten. Zien we een dampende pan rijst staan, scheppen ze het in een beker met ijs en blijkt het een soort zoetig rijst/bonensapje te zijn. Of denken we voor een ei-pannenkoekje te gaan, krijgen we een koude sweet-chilisoep erbij waar we het hele ding in moeten gooien. Spelen we op safe met een verkoelend kokosdrankje, fout! Een jellywatertje met jellystukjes en een muffige na-smaak. Om nog maar te zwijgen over de broodjes ei die ze opleuken met een vleesje waar wij absoluut niet achter staan.

Wat ook leuk is zijn de verschillen per regio in Vietnam. Het lijkt of mensen hun zaakjes (maar ook hun hond, manier van gedagzeggen, en kitscherige beeldjes op pilaren) afkijken van hun buren tot er ineens een berg of rivier tussen zit waardoor ze aan de andere kant weer alles net even anders doen. Soms bevinden we ons tot onze grote vreugde in een bapao-regio, en soms heeft iedereen bedacht een café te openen en moeten we grote moeite doen ergens een bakkie noedels te halen.

Even heel iets anders, de was! In Japan hadden we altijd al onze kleren aan, behalve een paar hemdjes die we bewaarden voor beter tijden. Toen braken deze tijden aan de hemdjes konden aan, de rest kon lekker vies in de tas gepropt niet meer nodig in warm Vietnam. Aangezien je een kledingstuk echt niet vaker dan een keer aan kan doen hier in de tropen zijn we elke dag de hemdjes-handwasjes aan het doen. Wat fijn is, is dat elke kamer in het bezit is van een ventilator, zodat het bijna elke ochtend weer droog het tasje in kan. Vandaag maakten we op uit de kleding die bij ieder huis ineens buiten hing dat het wasdag is. Wij voelden ons geïnspireerd en hadden nog wat vieze kleding uit onze Japanse tijd en hebben ook flink uitgepakt met de Omo. Helaas bedachten we te laat dat het toevallig even slecht weer is hier, dus zitten we met muts op en trui aan de ventilator te trotseren. Gelukkig houd schrijven je ook een beetje warm.

Dat brengt ons toch echt bij een klein stukje over het weer. Een aantal dagen is de zon niet te zien geweest, en wisselen buien en droge periodes zich af bij een graad of 20 in de avond en 24 overdag. Hoewel het slecht was-weer is, we echt goed zonder de zware windstoten op de bergjes kunnen en menig toerist het beslist niet met ons eens zal zijn, zijn wij er dolgelukkig dat we even niet helemaal bad gaan bij teveel inspanning en kunnen we zowaar ook tijdens de middag eens lekker doortrappen.

Een gek die ons blog vaker dan eens heeft gelezen is misschien verbaasd over het blog, geen ‘hotspot’ verhaal? Geen zorgen, we zijn in de uitermate toeristische badplaats Nah Trang geweest. We hebben ‘The Booze’ bootcruise geboekt, tegenwoordig erg populair onder de Aziatische reiziger, en hebben daar onze witte lichaamsdelen een beetje bij kunnen kleuren, gesnorkeld en wat shots in een zwemband gedronken. Met een plastic jampot (dat wat vroeger de Bucket was) hebben we wat danspasjes gemaakt op Justin Bieber in the ‘Why not’ bar. Oggg en vergeten we bijna ons moment of shine: we hebben voor 4 boten mogen zingen met een heuse band, het ging erg goed en het lied was: Ik heb een potje met vet. We waren weergaloos.

Groetjes

 
 
 

3 reacties

 
  1. Eva

    4 jaar ago  

    Hij doet het

  2. karin

    4 jaar ago  

    Yeah!!! Kan weer reageren! Want ja, toch even zeggen dat de foto’s boekdelen spreken! Net als dit nieuwe hoofdstuk van jullie toekomstige boek weer genieten is. Wat zijn internet , sociocale media en whats-app dan toch ook iets heel positiefs van deze tijd. Liefs voor jullie XXX

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575