Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

Het leed dat fietsvervoer met het vliegtuig heet.

Na oud en nieuw waren we via couchsurfing terecht gekomen bij Alex, een Engelsman die Engelse les geeft in Osaka (ja hoor, weer een leraar). Hij woont al 13 jaar in Japan, dus inmiddels is hij een halve Japanner, wat je kan afleiden aan zijn overmatige stretchen, zijn Japanse nadenk-geluiden en het verwarmde vloerkleed op de grond in z’n huis. Op het vloerkleed hebben we uiteindelijk 6 dinertjes genuttigd. We zouden eigenlijk 2 nachtjes blijven, maar het was zo gezellig, daarom mochten we logeren tot wij onszelf en onze fietsen gingen verplaatsen naar Vietnam. En dat laatste klinkt makkelijker dan het is…

Een fiets mag mee in het vliegtuig, maar dan wel uit elkaar en in een box. We hebben dit varkentje wel eens eerder gewassen, maar de Japanse fietsdozen zijn, net als de Japanner zelf, iets kleiner dan de Nederlandse fietsdozen. Wij bedachten dat het budgettechnisch gezien een goed idee was om geen koffer bij te boeken maar alle bagage die niet meer in de 7 karige kilootjes handbagage paste bij de fietsen in de dozen te proppen. We hadden lekker ruim voor 30 kilo aan sportbagage geboekt en aangezien we ergens een keer hadden gelezen dat een fiets als de onze niet meer dan 15 kilo weegt moest dat meer dan goed komen.

Het gehele traject wat onze fietsen hebben afgelegd vanaf de veilige Japanse garagebox in Osaka tot ons motel Moi Linh in Ho Chi Minh, is onder te verdelen in een aantal blokken:
1: het uit elkaar halen en in de doos stoppen
2: vervoeren naar het vliegveld in Osaka
3: inchecken
4: overstappen
5: aankomst
6: in elkaar zetten

We behandelen eerst blok 1, vervolgens blok 2. Enzovoorts

1. Eigenlijk overlappen blok 1 en 2 elkaar een beetje. We hadden weer een hyperintelligent plan bedacht, wat inhield dat we eerst Wieteke haar fiets uit elkaar zouden halen en die in een doos zouden stoppen met haar spullen. Deze doos en Eva’s bagage en een lege fietsdoos moesten de volgende dag in alle vroegte achterop Eva’s haar fiets geladen worden en naar het busstation gereden worden. De fiets van Eva zouden we dan ter plekke bij de pendelbus uit elkaar halen. Waarom? We dachten dat Wieteke haar fiets spannender zou zijn aan gezien die de vorige keer moeilijker uit elkaar ging en een maatje groter is, en de fietsdozen te zwaar waren om te tillen naar het station 2 km verderop. We hadden bedacht dat de fiets van Wieteke uit elkaar halen een mooi klusje was om ‘even’ na het eten te doen en dan lekker vroeg d’r in (5.15 wekker). Dat bleek iets te optimistisch ingeschat. De fiets moest praktisch gestript en de trappers zaten weer muurvast. Gelukkig hadden we Alex nog, die dit als fietsfanaat gelukkig een leuke uitdaging vond. Uiteindelijk zat alles er in en was de doos voortreffelijk ingetaped en konden we nog zo’n 4 uurtjes slapen.

2. Met de fietsen naar het busje. 1.8 km en 1 uur later hadden we een klein stresje te pakken. Ons ingenieuze vervoersysteem bleek een soort combinatie tussen een zieke bootcamp en een expeditie Robinson-proef te zijn. Uiteindelijk hadden we de proef gehaald en er een lekker uurtje ochtendgymnastiek opzitten maar nog maar een half uur om de fiets van Eva uit elkaar te halen en alles in te pakken. Dit ging redelijk soepel, de doos kon alleen bijna (helemaal) niet meer dicht, dus nog maar wat extra tape geplakt.

3. We stonden in de rij om in te checken en tapete zo hier en daar nog even de doos bij. Met z’n tweeën tilden we de fietsdoos op de bagage band. 38 kilo voor Eva en die van Wiet was 34 kilo. Dat is natuurlijk verboden bij AirAisia, dat is te zwaar en levensgevaarlijk te vervoeren, we moesten een extra stuk handbagage bij boeken van 15 kilo voor een astronomische prijs. Maar dat was zo erg nog niet, allebei de masterlijk ingetapete dozen moesten dus weer open. ‘Nog 30 min en dan sluit de check-in.’ Zei de vriendelijke mevrouw. Klein stresje wederom te pakken, maar extra doos gekocht voor 15 kilo bagage en de fietsdozen opnieuw getapet, bijbetaald ingecheckt, blok 3 check.

4. Na even bijgekomen te zijn op de 7,5 uur durende vlucht naar Kuala Lumpur, moesten we overstappen. Hier moesten we dollars pinnen voor ons Vietnamese visum, printen, eten, drinken en naar de andere vlucht lopen. Voor dit alles zouden we 2 uur de tijd voor hebben, easy dus. Helaas kwamen we 1 uur en 15 minuten te laat het vliegtuig uit lopen. We besloten eerst voor de dollars te gaan, anders konden we ten slotte Vietnam niet in. Daarna hadden we nog maar een half uurtje over voordat ons vlucht vertrok. We besloten zo snel mogelijk naar de gate te lopen, wat vies tegen viel, wat een mega groot vliegveld! Bij de gate aangekomen bleek de gate van onze vlucht (die op het ticket stond) gewijzigd te zijn. Het bleek helemaal aan de andere kant van het (snikhete) vliegveld te zijn, zo ongeveer 30 minuten lopen. Dus wij maar de sprint ingezet, met 8 kilo handbagage (allebei toch 1 kilootje meer gesmokkeld) en het was ver! Hijgend kwamen we 10 minuten voor vertrek aan, ‘easy easy’ zei de mevrouw, we lieten gauw ons ticket en paspoort zien en oververhit rende we verder tot we heel veel mensen zagen staan wachten. Het vliegtuig had 45 minuten vertraging. Geen eten, geen drinken, geen printje en vooral heel erg bezweet konden het vliegtuig gelukkig wel in. Lichtpuntje was dat we nog wat Euro’s hadden waarmee we aan board eten en drinken konden bestellen. Helaas waren dat de enige euro’s aan boord en kregen we 40 euro aan Maleisisch geld terug.

5. De aankomst was om door een ringetje te halen. De visumaanvraag verliep soepel en we kwamen met de printscreen op de iPad van de visumbrief weg. We wilde onze fietsjes ophalen en in elkaar zetten. Maar die hadden natuurlijk de moordende overstap niet gered. Stiekem waren we blij dat we de fietsen niet ook nog in elkaar moesten zetten deze dag en we besloten een uurtje te lopen naar het Motel, iets wat geen straf is in gezellig Vietnam.

6. We begonnen de dag met een overheerlijk Vietnsmees koffietjes, struinde langs marktstalletjes, kochten een soort aardappelmeloen die misschien eigenlijk niet rauw te eten was, aten noedels, observeerde de fietsvoertuigen die langs kwamen en hadden toen al bericht dat onze fietsen aangekomen waren. Het in elkaar zetten bleek tijdrovender dan verwacht, er ontbraken wat onderdelen en het was ongeveer 36 graden, maar ach wel vermakelijk voor de toeschouwers die zich om ons heen hadden geschaard. Twee uur later zat ie in elkaar. Heel blij en enthousiast zette we de wekker om 6.00 u om de volgende dag te kunnen vertrekken.

Wat hebben we verder allemaal voor spannends meegemaakt: we zijn van job geswitcht.
Eva opperde dat ze een beetje uitdaging miste de laatste tijd bij het project. Het financiële gedeelte ging haar een beetje te gemakkelijk af. Ze heeft nu de verantwoordelijkheid over de weg, wat so far erg goed gaat en dat terwijl we de zee moeten volgen….
Wieteke is erg blij met de wisseling in Vietnam, kan ze lekker afdingen en flappen tellen, want 2,5 cent is hier al een briefje…

Minst leuke: tussen 11.00-15.00 fietsen in de 35 graden met de wind die altijd tegen ons is en die als een warme föhn langs je lichaam waait.
Allerleukste: dat je dit moment van de dag kan omzeilen door een hangmattentje op te zoeken en daar een lekker koffie, een bamboesapje of cocosnoot op de kop kan tikken.

Nog een leuk nieuwtje, we hadden fietsvakantie.nl gemaild over onze tentstokken en krijgen ons geld terug om een nieuwe aan te schaffen!!

Ohja Vietnam is heel leuk, groetjes!!

 
 

16 reacties

 
  1. Karin

    4 jaar ago  

    Wat een avontuur weer! En wederom alles overal goed doorheen gekregen!!! Nu lekker ontstressen in Vietnam meiden XXX

  2. Cees

    4 jaar ago  

    Gezellig verhaal is wel een beetje Azië heerlijk zou zo wel in het verhaal willen instappen. Kusjes Cees

  3. Annet

    4 jaar ago  

    Jullie kunnen gewoon alles, perfecte organisatie, en alle lof voor jullie doorzettingsvermogen,
    Genieten hoor jullie verslagen xxx

  4. Ruby

    4 jaar ago  

    Pittig reisje maar is het ongetwijfeld zeker waard. Overal hangmatjes he!! Speciaal gemaakt om de fietsbillen uit te laten rusten:) Mega fijn! MAN die koffie. En zeker ook even het land in gaan voor o.a. de Ho Chi Minh Road. Nu al zin in het volgende verhaal

  5. Lene

    4 jaar ago  

    Wel lekker met de de warme föhn,beter dan Japanse reken. Heerlijk verhaal ben jaloers!?

    • 4 jaar ago  

      Ja dat denken wij ook idd!! Hier nog geen regen gezien so far.. Maar ik zei vanmorgen ook dat er weinig muggen waren en nu hebben we we miljoen op ons kamer… Dikke kus!

  6. Anita

    4 jaar ago  

    Mooi verhaal weer:-) Stoer gefixed allemaal ! petje af xxxxx mam

  7. Trudy

    4 jaar ago  

    Wat leuk dit verslag.. Ik heb zo’n bewondering over jullie enthousiasme en vrolijkheid. Alles is tenslotte echt niet makkelijk gebleken. X

    • 4 jaar ago  

      Hi trude!! Bedankt voor je lieve berichtje.. Enthousiasme is erg makkelijk hoor tijdens deze trip :-)

  8. Jules

    4 jaar ago  

    Heerlijk verhaal weer. D’as het leven hè! X

  9. eric mac-kenzie

    4 jaar ago  

    Tjonge jonge, wat een stoere verhalen zeg: RESPECT !
    Ikzelf zou overigens nooit (!) op het idee gekomen zijn om Wieteke iets met geld te laten doen ; ) Briljant !
    Jullie zijn echt in topvorm , ga zo door ,alle liefs

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575