Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

Fietsen ze eigenlijk nog wel?!

Meerdere vrienden hebben ons de afgelopen weken gevraagd: ‘Fietsen jullie eigenlijk nog wel?’ Dus we verklaren ons nader. Misschien lijkt het op de kaart alsof we een armetierig stukje China hebben doorgeploeterd, maar dat is valse schijn, en ook, zoals wij doorgewinterde fietsfanaten onderling wel tegen elkaar zeggen, vals plat. Want in China is geen kilometer Hollands plat, waardoor we niet altíjd een gemiddelde snelheid van 45 km per uur hebben. Verder moesten we ook nog tien dagen wachten tot we ons visum op konden halen. En waarom? Op ons netjes uitgewerkte reisschema voor de laatste maand China hadden wij onze fantasie de vrije loop gelaten en onszelf getrakteerd op niet minder dan 10 dagen Guilin, om te “side-seeën, bambooraften en shoppen”. Dus op papier waren wij tot 7 april nog in Guilin, waardoor de dienstdoende ambtenaar/visumgod ons vroeg of we hem op de 7e weer konden ophalen. We konden natuurlijk niet zeggen dat ons reisschema uit de duim gezogen was en knikten braaf. Maar we waren nu al voor de tweede keer in Guilin en hadden het wel gezien hier. En in de wetenschap dat er nog heel wat kilometers weg te vreten zijn tot Shanghai wilden wij niet wachten en besloten langzaam aan verder te fietsen en na een week met de trein op en neer te gaan om ons visum op te halen.

Een treinreis in China is een dagtaak en een uitje an sich. Het station vinden met geen mens die Engels spreekt in de buurt begint al lastig. Gelukkig werden we gegidst door een motormuis die al een tijdje uit pure nieuwsgierigheid achter ons aan aan het rijden was en bij het bestuderen van onze maps.me zijn kans rook en zich opwierp als redder in nood. Eenmaal bij het station aangekomen bleek dat wij niet de enige waren die dit lastig vonden. Het leek voor ons meer op een vliegveld dan een treinstation. Een kaartje kopen ging niet van harte, lange rijen met rochelende mensen, Chinese tekens en de onverwachtse benodigdheid van je paspoort maakte dat we een herkansing nodig hadden. De trein vinden ging wel erg soepel. Mensen wachten eerst in de wachtruimte en gaan daarna al een half uur van tevoren voor het poortje staan waar je vijf minuten voordat de trein gaat pas doorheen wordt gelaten. In de trein bleek dat je een kaartje met een specifieke zitplaats hebt. Dit zorgde voor een vermakelijk akkefietje tussen onze mede-passagiers. Ook moet je er als blanke tourist rekening mee houden gedurende de hele treinreis van alle kanten gefotografeerd te worden en als enige te worden gecontroleerd.

Maar wij fietsen dus nog hoor, dat het de afgelopen keren in ons blog misschien niet zo veel over het fietsen ging, is omdat na 7 maanden fietsen het fietsen zo gewoon wordt. Eva’s fiets rammelt al 3 (euhm misschien 5) weken en Wieteke’s stuur zit weer los, maarja, we zijn er al bijna en het is echt meer moeite om een fietsenmaker te vinden en uit te leggen wat de vage klachten zijn dan gewoon nog maar even een klap op het stuur geven en het probleem zo veel mogelijk negeren. De eerste en tot nu toe enige lekke band in China hebben we gehad, maar dat fixen stelt tegenwoordig ook weinig voor (kloppen wij onszelf op de schouders). We voelen onze benen soms, maar de spierpijn die we op het begin voelden, dat gevoel dat je de trap bijna niet meer op kan, dat hebben we al lang niet meer. De Chinees helpt ons er gelukkig wel iedere 5 minuten aan herinneren dat wij gekke touristen zijn en óók nog eens onszelf verplaatsen per fiets, wat ook echt gek is, aangezien hier de beetje welvarende Chinees natuurlijk een stoere elektrische scooter of auto heeft. Dat de Chinees ons gek vindt merken we onder andere doordat er veelvuldig auto’s die ons in het vizier hebben gekregen vaart minderen en 45 km per uur gaan rijden (ons fiets tempo) en ons overladen met “hallo!!”s en uit het raam gaan hangen om ons vast te leggen op hun iPhone 6. Als ze niet snel genoeg de tegenwoordigheid van geest hebben gehad om ons rijdend vast te leggen parkeren ze de auto even verderop in de berm en stappen uit om het nog eens even rustig te proberen. Geen fietspauze is een rustpauze, want meestal staan er binnen 5 minuten weer een groepje Chinezen ons aan te gapen en in het Chinees vragen aan ons te stellen of stiekem of niet stiekem selfies van ons te schieten. Meestal durft er op een gegeven moment wel iemand te vragen of we op de foto willen. Het moment dat we echt wel weer zin hebben om te vertrekken is meestal als er een moeder of oma met een kind van een jaar of drie naar buiten komt zeulen en het kind met de benen omhoog boven de stoep houdt. Dit is namelijk de pose om je kroost in te laten poepen of plassen. In China zijn ze zo slim om kinderen die nog niet zindelijk zijn een broek te geven die op de bilspleet niet dichtgenaaid is. Dus als het kind moet plassen of poepen hoeft de broek niet uit. Dat de moeder of oma t kind daarna weer op schoot heeft zitten of optilt bij z’n kont lijkt niemand onsmakelijk te vinden. Eveneens is t doodnormaal een kind van 3 te zien poepen of plassen voor een winkel. Achja, een kinderdrol of een hondendrol, wat maakt t uit. Vandaag had Wieteke buikgriep dus wij hebben een gat in haar fietsbroek geknipt en zijn gewoon doorgefietst.

Hoewel de Chinezen toch wel een beetje vies zijn, zijn ze wel erg behulpzaam en eerlijk, over het algemeen. Door het overal afdingen in Vietnam waren we de eerste paar dagen in China onwijs gefocust op de prijzen, maar al snel merkte we dat dit ietwat overdreven was. Ze doen over het algemeen niet echt aan oplichterij. Bij de kleinste bedragen kregen we nog wisselgeld terug, zonder dat we de prijs konden weten. Heerlijk ontspannen en goedgelovig gingen wij de laatste tijd door t leven. Tot een paar dagen geleden. We hadden ongeveer 50km gefietst en zouden nog 20km verder fietsen naar ons ‘einddorp’ van die dag met vermoedelijk een hotel. We besloten nog even een uitgebreide pauze te houden in een dorp met eigenlijk echt alleen twee winkeltjes. We kregen een krukje om ons net gekochte drankje op te drinken. Het halve dorp stond weer ons heen en de een na de andere foto werd genomen. Na een half uurtje wees iemand op een WiFi bordje. Dat ga je niet menen, dachten wij, zit daar een hotel? Grappig om hier te slapen dachten we, klein dorpje, lieve mensen. Ze vroegen 100RMB voor een kamer wat na een korte onderhandeling direct 60RMB werd (iets minder dan een tientje). Toen we naar onze kamer gingen kwamen een paar kinderen en de hoteleigenaresse achterna aan, ‘vanavond diner?’ Typte 1 van de kinderen op de vertaalapp. Wij hoopte daar stiekem al een beetje op, omdat er behalve de twee winkels niks was in het dorp en zeiden volmond ja” Rond een uurtje of zes, we blijven Nederlanders, gingen we maar eens kijken wat ons te wachten stond. De man van de hoteleigenaresse stond te kokkerellen en wij zaten non-verbaal met de vrouw te communiceren over haar kinderen, haar leeftijd en een kaartspel. Het eten was klaar, tot ons verbazing was het alleen voor ons. We vonden het jammer, maar t rook goed, zag er lekker uit en dachten dat ze ons misschien duidelijk wilde maken dat ze restaurantje aan t spelen waren en we dus wel wat voor het eten moesten betalen. Tijdens de mooie maaltijd vroegen we ons wel af wat de beste man hier voor ging vragen, aangezien we normaal vaak voor 5RMB (nog geen euro) een noodeltje eten. ‘Nouja’ zeiden we tegen elkaar ‘Als hij er 60 RMB voor vraagt naait hij ons enorm, maar dan geven we t wel gewoon, het is per slot van rekening heerlijk.” En daar kwam de bom, euh de bon. 119RMB tezamen en een valse glimlach van hem en haar als desert. De hufters, dat is 2 X onze hotel overnachting, 119 bapao’s, 30 noodels. Natuurlijk was het nog het ergste dat ze zo aardig tegen ons hebben gedaan en wij er met open ogen zijn ingetrapt, zo gemeen! Woest als we waren besloten we zonder te betalen naar onze kamer te gaan. Het regende, we hadden geen zin om weg te gaan en in de regen ons tent op te zetten of 20km te fietsen naar t volgende dorp. We besloten te blijven, ze de volgende dag de 17 euro te geven met de wens erbij dat ze er in zouden stikken, de vuilakken. Dus als je ooit op de fiets door China gaat en je komt door Dongxiangqiao, DOORRIJDEN! Bij het overbuurwinkeltje probeerden ze ons 12 cent (1RMB) extra af te troggelen voor twee flesjes water, mooi niet gelukt. Bij de appels op de markt hosselde we ze voor 1RMB minder. We maakten ons zorgen aangezien we het afdingen beslist niet hadden gemist sinds Vietnam. Voor onze lunch besloten we verrassend genoeg weer eens voor een noedel te gaan. Duidelijk wezen we op het bord aan: deze graag voor 5RMB! De man lachte en gooide de heerlijke slierten vrolijk in de pan. Z’n vrienden en vrouw vonden ons ook weer bijster interessant en zowaar kon er iemand een woordje Engels. Ze begreep dat we ver fietsten en uit Nederland kwamen. De noedelman behandelde ons als helden en de noedel was gratis, daar hoefde we absoluut niet voor te betalen. Ontspannen en goedgelovig gaan we weer door t leven.

We fietsen door de provincie Hunan, die een van de mooiste provincies van China schijnt te zijn. Al is het fietsen inmiddels best gewoon, de weg blijft iedere dag een verrassing, veel of weinig bergen, veel of weinig dorpen, we hebben geen idee. Wat ook altijd een verassing is is t weer. We bedachten vorige week vlak voor we deze provincie in fietsten is even te kijken wat bing (we missen Google) ons allemaal te vertellen had over Hunan. Aha, in april begint de moesson….en helaas spreekt bing de waarheid, de moesson is daar… En we weten allemaal dat er niets triesters is dan twee fietsvakantiegangers gehuld in regenkleding die zichzelf zwetend en puffend de berg proberen op te werken;)

Sportieve groeten!

IMG_8833 IMG_8834 IMG_8835 IMG_8836 IMG_8837 IMG_8838 IMG_8839 IMG_8840 IMG_8841 IMG_8842
 
 

12 reacties

 
  1. Annet

    4 jaar ago  

    Meiden ik heb weer genoten van jullie stukje . Bbbrrrr geen land voor mij . Succes nog ?????groetjes maar weer van Annet

  2. Karin

    4 jaar ago  

    Wat een geweldige foto ’s en verhalen weer ! Jeetje …..wat een reis….en hij zit er bijna op!!! Dikke knuffel voor jullie 2 XXX

  3. anita

    4 jaar ago  

    Haa leuk weer een blog van jullie. Dikke ?

    Mam

  4. Anita

    4 jaar ago  

    Hallo meiden,
    Wat weer een verhaal, en ik moest zo lachen om dat stukje plassen en poepen, zag wiet al helemaal voor me op de fiets met een spleet in haar broek! ?????
    Chinezen zijn inderdaad viezeriken , het leeft om te werken wij daar in tegen werken om te leven.
    Wel weer mooi om jullie bericht te lezen, een teken van leven en er word nog gefietst hihihi.
    Ik heb er weer van genoten, in gedachten bij jullie berichten fiets ik bijna met jullie mee!
    Groetjes en heel veel liefs ❤️??
    Anita

  5. Lene

    4 jaar ago  

    Wat een verhaal,nog even ! Ik zal zeker jullie verhalen missen.??

  6. Cees

    4 jaar ago  

    Lekker weer een verhaal uit het het verre China ,leuk om te horen de trein reis om de VISA op te halen. Heel veel liefs Cees

  7. 4 jaar ago  

    Ik heb weer heerlijk zitten lezen dames! Echt gaaf. Ik hoop echt dat jullie op de terugweg nog even naar München gaan. Krijgen jullie noodels zoveel jullie willen?

  8. henk

    4 jaar ago  

    Dankzij jullie verhalen een mooi kijkje in het reilen en zeilen van het “gewone” China. Bedankt en goede reis.

  9. As

    4 jaar ago  

    Leukkk!!! Helden!

  10. Annet

    4 jaar ago  

    Wat heerlijk om te lezen hoe jullie China ervaren en China jullie, ik kan me ook voorstellen dat je een bezienswaardigheid bent. Hoop op weinig regen de komende tijd, vier een fijn feestje voor Eva’s verjaardag ???? gefeliciteerd Eva, en zet um op meiden, ben supertrots

  11. 4 jaar ago  

    Lieve mensen! Wij kunnen niet op Facebook en amper inloggen op de site en dus niet persoonlijk reageren (Ruby zet ons blog online) maar we willen jullie bedanken voor de leuke berichtjes 😀 Eva en Wieteke

Leave a Comment to Denise Boskamp- Spijk

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575