Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

Easy met een ferm breazy

De afgelopen 3 weken in Vietnam hebben we waarschijnlijk iets te vaak gezegd dat Vietnam zo makkelijk is op de fiets. Easy met een ferm breazy en met enkel wat microscopische ongemakjes als hitte en smerigheid is het een waanzinnig leuk fietsland. Daarnaast is ook nog eens fantastisch dat we soms 7 dagen door kleine dorpjes fietsen, daar lekker op straat eten en in grappige guesthousjes slapen waar je het idee hebt dat er nooit iemand anders komt dan de mensen die in het dorpje wonen, en dan ook opeens weer in de gezelligheid van het toerisme belanden. We vroegen ons regelmatig af waarom niet iedereen op fietsvakantie gaat, het is het leukste wat er is! Door het van de daken te schreeuwen hebben we het gejynxt blijkt nu.

Onze tijden van voorspoed eindigden op onze laatste dag in Hoi An. De dag ervoor was er niks aan de hand. We liepen fluitend naar het oude centrum van de stad, kwamen onderweg het lekkerste broodje-ei tegen, scoorden hemdjes met fietsafbeelding voor een spotprijs en plofte neer op het beste plekje op het beste terras in Ha noi. Twee keer dachten we beroofd te zijn (een keer zonnebril en een keer fietshemd) en bleken wij zelf beide keren de onnozelen te zijn die ze even ergens waren vergeten. Geen verliezen geleden dus. Voor de verandering. De Japanse brug (de attractie van de stad) lag voor ons en we konden menig tourist bewonderen die zich aan het uitsloven was voor het het perfecte kiekje, onder het genot van een heerlijke noodel. We vonden eindelijk uit dat de White Russian een verrukkelijke cocktail is die erg straf geschonken wordt en aangekomen in de Buddha bar waren we direct onderdeel van een gezellig groep en we beslote deze mooie dag weer netjes af te sluiten in de ondertussen fameuze Why not bar, tja waarom ook niet (Dijenkletsmoment).

Deze dag was mede zo rooskleurig geworden doordat we de fiets met de 16e lekke band die als een grote roze olifant in de tuin van ons Nha Nghi stond kundig wisten te negeren. De volgende dag was het snap back to reallity en met de rooklucht nog in de haren en de alcoholwalm nog om ons heen moesten we er toch echt aan geloven. Onder de brandende zon en met de goedbedoelde adviezen en hulp van onze Nha Nghi-host duurde het plakken natuurlijk oneindig lang en toen we eindelijk onszelf na een laatste wegtrekker op de fiets gehesen hadden werden werden we weer warm verwelkomt door de knetterharde wind tegen die maar niet van ons zijden wil wijken. Na 10 km voelde Eva al een bobbel in haar band en dat kan maar een ding betekenen, zo leert de ervaring, dit kan niet lang meer duren. We besloten voor de eerste volgende Nga Nghi te gaan en het ons zelf niet moeilijker te maken dan het is, maar de bobbel werd groter, de wind harder en de temperatuur lager en de Nga Nghi liet nog 20 km op zich wachten. De receptie van de Nga Nghi bestond uit drie tamelijk slome gasten die hun Engels even vergeten waren toen we vroegen waarom de WiFi het niet deed en ons de volgende ochtend Albanees’ gingen aanstaren bij het inpakken van onze fietsen.

De volgende ochtend, daar was ie weer, de lekke band. Geen haar op ons hoofd dat wij die lekke band bij die starende slome gasten zouden gaan plakken, dus om de hoek van de Ng Nghi maar aan de slag. Van de laatste twee binnenbanden die we bezaten bleek de ventiel te breed voor het wiel van Eva, dus moesten we Wieteke haar binnenband eruit halen en die in de band van Eva doen en een nieuwe band in het wiel van Wieteke. Maar of het door het verwisselen kwam of dikke pech was, de band die we net uit Wieteke haar fiets hadden gehaald, bleek gewoon lek toen die eenmaal al op de fiets van Eva zat. Op zoek naar een fietsenmaker. Wat blijkt, de fietsjes van de kleine Vietnamezen zijn net een paar slagen kleiner, en de banden dus ook. Vijf fietsenwinkeltjes later geen nieuwe binnenband te vinden met de juiste maat. Dan toch nog maar een plakpoging, en een uur of drie later konden we weer op pad.

Na een uurtje lekker geworsteld te hebben met de wind zagen we een mede-lotgenoot, onee fietstourist. De beste Fransman leek nog honderd keer chagrijniger dan dat wij waren. Wat ons natuurlijk weer een beetje blijer maakte. Hij zat er flink doorheen. Hij vroeg ons of we de pas overgingen. Dat gingen we. Hij vertelde dat hij de afgelopen maand alleen maar regen had gehad en uit pure ellende maar een lift had genomen maar de andere kant van de berg, deze stond kennelijk bekend als de letterlijke scheiding tussen goed en slecht weer in deze maanden. Dit betekende niet veel goeds voor ons, en eenmaal aan de andere kant van de beruchte berg te zijn gekomen bleek hij geen woord gelogen te hebben en konden we meteen ons zo gehate en ondertussen half beschimmelde regenkleding aan. De volgende dag scheidde ons nog veertig armetierige kilometertjes ons van onze volgende toeristische hotspot: Hué.

Bij het kraaien van de hanen besloot Eva er meteen maar nog een jynx uit te gooien: “Het kan in elk geval niet meer zo erg worden als gisteren.” Deze voorspelling was op niets gebaseerd en bleek ook lariekoek te zijn. Weer een lekke band. Nouja het is de voorband, hup ff snel plakken die twee gaten en om acht uur zaten we gewoon weer op de fiets. Na de eerste koffie hadden we natuurlijk al lang gezien dat die band niet meer vol was, maar even bijpompen en dertig km zou nog wel gaan, als we een beetje door fietsen. Na nog een paar keer bijgepompt te hebben had Eva het vermoeden een slag in haar wiel te hebben. Een slag? Gewoon een lekke band hoor, shit! Denk je dat de zon scheen? Nee hoor, regen! Daar liepen we met een platte band, een half volle band en onze regenjasjes. Echt zo’n moment dat als je in de bus zit en naar buiten kijkt en je het ziet, dat je denkt hoe kunnen mensen ook ooit bedenken dat het leuk is op fietsvakantie te gaan. Uiteindelijk was er gelukkig een Vietnamees die dollartekens in z’n ogen zag toen we langs liepen en riep ons binnen, hij heeft het gat voor het ventiel van Eva’s wiel groter gemaakt en Wieteke’s band nog even echt vol bijgepompt. Zodat we de laatste 6 km naar het touristische dorpje konden afleggen. We zijn er hoor, Hué en ons hostel zit weer naast de Why not bar… De fiets van Wieteke negeren we weer even, net als toen in Ha Noi, dat pakte ook zo goed uit.

Groetjes,

 
 
 

17 reacties

 
  1. anita

    5 jaar ago  

    Net nu ik begin te denken dat een fietsvakantie misschien ook wel leuk is voor mij? dit bericht. Wat een ellende maar wel weer een mooi verhaal. Knuffel mam

  2. Annet

    5 jaar ago  

    Pffff meiden respect voor jullie!!?? Wat een afzien zeg. Als ik dat allemaal lees elke keer en met veel plezier moet ik zeggen !!? En dan wAt jullie allemaal mee maken . Niets voor mij dat weet ik wel , maar ja ik ben dan ook al een ietsje pietsje ouder . ( nou ja ietsje pietsje stuk ouder) ga vol goede moed verder ??en laat me de volgende keer weer mee genieten van jullie heerlijke fietstocht. Btw ik ga binnenkort voor de 50 km fietsen , wie weet ooit ???klein stukje dat gevoel hebben van al die km die jullie al hebben afgelegd. Succes verder en take care. Groetjes Annet

    • 5 jaar ago  

      Hi Annet, het klinkt erger dan het is! Al 50 km gefietst? Hoe was het? Zadelpijn? Klein stukje is idd genoeg voor het fiets gevoel 😉 liefs

  3. Anita

    5 jaar ago  

    Hallo Wieteke en Eva,
    wat weer een belevenis voor jullie, en jullie hebben zo veel door zettings vermogen echt ongelofelijk ! Ik was allang met het eerste vliegtuig terug gegaan ?? .
    Als ik jullie verhalen lees leef ik met jullie mee, zie ik jullie stuntelen met fietsbanden enz. Stiekum een glimlach op mijn gezicht omdat jullie hier later hartelijk om moeten lachen. Een prachtig avontuur, en blijf lekker fietsen en schrijven zodat wij een beetje met jullie mee reizen ❤️?

  4. Cees

    5 jaar ago  

    Gelukkig gaat het goed met julllie, het moest er een keertje van komen die banden hebben niet het eeuwige leven. Jammer van het weer maar, jullie wel engeltje op je schouder zitten dus komt goed. Cees

  5. henk

    5 jaar ago  

    Meisjes wat een mooie reis. Jullie zijn keien van doorzetters.

  6. Eric

    5 jaar ago  

    Hoi Wiet en Eef. Wat een verhaal weer ! Tjonge jullie kunnen wel doorbijten zeg . hoop dat het iets meer mee gaat zitten. Al overwogen om jullie fiets voor n lokale in te ruilen??
    Liefs

  7. Eric

    5 jaar ago  

    eric de “buurman” dus he? ?

  8. karin

    5 jaar ago  

    Jullie kunnen altijd nog bandenplaksters/schrijfsters/coaches-in-optimisme/of fotomodellen worden bij thuiskomst !Heerlijk om te lezen allemaal !!! En wat een mooie foto s ook weer… :) Liefs XXX

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575