Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

Blok 4

Misschien heb je je wel eens afgevraagd hoe wij dit fietsritje overzien. Wij werken met ‘blokken’, geïnspireerd door het gelijknamige Belgische tetrisprogramma. Natuurlijk overzien we het nog niet helemaal, maar richten we ons op het blok waar we in zitten en dat overzien we dan goed. Blok 1 was bijvoorbeeld Nederland-München. Dat overzagen we en dat ging goed. Blok 2 waren de Alpen, van München naar Venetië, waar we werden verrast door de fahrad-genuss-route wat het blok zeker mooier en makkelijker heeft gemaakt. Blok 3 was de platte Adriatische kust naar Brindisi in Zuid Italië, waar we lekker kilometers konden vreten. Nu zijn we beland in blok 4, Vlorë(Albanië)-Istanbul. In Nederland leek Istanbul ons gruwelijk ver en nu slechts minder dan één blok verwijderd. En geloof het of niet, ongeveer iedere dag wordt minstens een keer gezegd; ‘Dit is de mooiste dag uit m’n leven!’ Nou moet ik eerlijk toegeven dat we deze zin allebei wat sneller uitkramen dan de gemiddelde Nederlander, maar toch…

Maar nu even alle gekheid op een stokje; Albanië, een blok in een blok. (jaja dat bestaat ook). We kunnen niet uitleggen waarom Albanië zo gek is, omdat het zo veel van die dingen zijn. Maar uiteraard gaan we toch een poging wagen. Te beginnen met de slaapbank. Niet weg te denken uit de Albanese woonkamer. De gemiddelde Albanese woonkamer heeft 4 slaapbanken met flink wat gouden details. In de eerste instantie is deze niet te onderscheiden van een “normale” bank. In het eerste huis waar we werden uitgenodigd om de nacht door te brengen zagen we 3 kamers en woonden er 6 mensen. We vroegen ons af waar ze ons wilden neer leggen maar tot onze verbazing toverden ze de banken in een mum van tijd om tot een paar heerlijke bedjes. Nu klinkt een slaapbank redelijk alledaags, maar het is ook het uiterlijk en het verassings-effect ervan die het m doen. Bij het tweede en derde huis gebeurde dit ook. Toen moesten we onze verbazing maar een beetje veinzen omdat we het lullig vonden dat ze anders zouden weten dat dit ons aan de lopende band gebeurd. Ditzelfde gold voor het mierzoete en eigenlijk niet voor herhaling vatbare pruimendrankje wat ze blijkbaar bij speciale gelegenheden uit de kast trekken voor de gast om er miljoen keer mee te proosten.

We gingen naar Albanië met een slaapboot, waar je onmogelijk op kon slapen door de kom- alvast-in-Albanië-sfeermuziek die luid aanstond de hele nacht. De eerste dag op Albanese bodem waren we al direct blij met het papiertje met Albanese woordjes, want al snel bleek dat weinig Albanese mensen de Engelse taal beheersen. Nu ongeveer 6 dagen later weten we al meer van de soms misleidende Albanese communicatie. We kennen meer woorden en weten meer van de non-verbale communicatie. Zo weten dat ‘jo’ ‘nee’ is, en iets wat als ‘ne’ klinkt juist ‘ja’ betekend. De mensen half ja half nee schudden en het antwoord soms ja soms nee is. Maar de taalbarrière voor de Albanees geen reden is om geen contact te maken. De mensen mogen graag naar ons staren. En naar westerse begrippen onhebbelijk lang ook. Zo heeft bijvoorbeeld een Albanese meneer op wiens grasveldje wij stonden met de tent, 1,5 uur van ons ochtendritueel kunnen genieten omdat, zo bleek aan het einde van de staarsessie, hij er op stond ons te helpen met het omhoog sleuren van onze fietsen. We zagen het niet aankomen.

Er heerst bij ons de grote angst dat de hond een klein rood draadje in al onze blokken gaat worden. Zo is ons (eigenlijk vooral Eva’s) honden-verdedigingsset redelijk uitgebreid. Er is een mooi bakje voor op de fiets gemonteerd met steentjes en pepperspray en kan Eva niet meer vlak langs objecten of mensen fietsen, want ze is wat breder dan bij vertrek door haar uit de kluiten gewassen verdedigingsstok. De angst voor honden was al niet minimaal, maar is aanzienlijk gegroeid door een specifieke avond, bij ons tweede logeeradres welteverstaan. Het beestje wat deze schrik heeft veroorzaakt was een herdershond van twee meter hoog en breed, dat bij onze komst al hysterisch grommend en blaffend op ons afstormde. Gelukkig zat ie aan een touw. Alles was redelijk primitief gebouwd daar, zo was het toilet een gat in een schuurtje in de tuin. Nou was dat natuurlijk niet het probleem, we zijn wel wat gewend ondertussen, maar om het toilet te bereiken moest je wel eerst even langs dit ziek agressieve, zich kamikazend in z’n touw werpende k*tbeest. Je denkt nu natuurlijk, stel je niet aan, hij zit vast. Maar denk je in dat het touw even provisorisch was vast gezet als de bouw van het toiletschuurtje… Dit resulteerde er in dat ’s nachts (toen er niemand van de familie mee kon lopen naar de wc) Eva eieren voor haar geld koos en maar ergens stiekem aan de andere kant van de tuin ging. Wieteke was iets dapperder, maar zorgde er wel voor dat voor ze ging Eva ’s wakker maakte om haar op de hoogte te brengen van haar wc-bezoek, want “als de hond los schiet weet tenminste iemand dat ik word opgepeuzeld” en met haar rug tegen de muur tijgerde ze door de tuin. Ze heeft het gered.

Door mega stijle maar super mooie bergen kwamen we langs kleine dorpjes waar we overal tegen de extreme gastvrijheid van de Albanese cultuur aanliepen. Waar mensen het rustig nog een ‘miracle’ noemden toeristen of ‘mensen als jullie’ tegen te komen. Meer auto’s toeterden wel dan niet wanneer ze langs ons reden. Miljoenen ezels, geiten, schapen, kalkoenen en 3 lekke banden (in twee dagen) verder zijn we in het stadje Korce aangekomen. Zo zijn we al weer aan het eind van ons 1e blok in ons 4e blok. Nog 1 dagje Albanië en dan fietsen we Griekenland in…

Groetjes!!

P.s. Het werken in blokken kan uiteraard overal toegepast worden, ook op een doodnormale werkdag het kan je dag overzichtelijker maken.

 
 
 

18 reacties

 
  1. karin

    4 jaar ago  

    Verrassende bli(o)k op Albanië ! Wanneer je de verhalen in de media over dit land leest en hoort, dan is het slechts negatief. Wat leuk dat jullie zulke mooie ervaringen hebben daar, en wat een plezier weer op het te lezen en te zien. He Eef, ik dacht dat je alleen bang was voor spinnen ? 😛 X

  2. harold

    4 jaar ago  

    Ge weldig dames !!!

  3. Anita

    4 jaar ago  

    Hoi meiden. Wat een geweldig verhaal weer. Je weet hoe ik dacht en denk over jullie fiets avontuur maar ik moet zeggen dat ik nu toch ook wel erg trots op jullie ben. Dikke zoen mam

  4. eric

    4 jaar ago  

    Respect voor alle belevenissen en overwonnen “heuveltjes”. Fijn weer iets te horen en op een leuke manier verwoord ! Liefs Eric

  5. As

    4 jaar ago  

    Wat een blok! Super leuk meiden!!

  6. herma

    4 jaar ago  

    Super leuk om jullie te volgen

  7. Cees

    4 jaar ago  

    Fantastisch wat een verhaal gelukkig gaat het goed. Groet Cees

  8. Alec

    4 jaar ago  

    Leuk stukje! Ga zo door 😉

  9. Cees

    4 jaar ago  

    Weer een geweldig verhaal . Wat maken jullie veel mee. Verheug mij elke keer om van jullie te horen.Liefs Lene

  10. Diona

    4 jaar ago  

    Wat een bijzondere en mooie reis, tot nu toe. We genieten erg van de avonturen op papier en reizen in onze beleving gewoon steeds een stukje mee. Nog veel plezier en mooie momenten gewenst! Liefs van Theo en Diona

  11. Kelly Derkx

    4 jaar ago  

    wouw! Wat een avontuur! Leuk geschreven ook goodluck chicka’s! X

  12. Anita

    4 jaar ago  

    Weer super leuk geschreven en ik geniet en reis in gedachten ? Met jullie mee.
    Alvast veel plezier in Griekenland, en dat ga ik ook zeker lezen!
    Groetjes meiden van ons, hier in Steenwijk, net terug van 11 dagen Griekenland

  13. Marleen

    4 jaar ago  

    Aaaaah wat geniet ik van jullie verhalen!
    Wat een mega vet avontuuuuurr.
    Blokse!

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575