Welovetobike

Op de fiets van Haarlem naar China

De Chinese grenscontrole en meer spannende verhalen

We hadden ons China ontzettend anders voorgesteld dan hoe wij het de afgelopen drie dagen hebben ervaren. We hadden China in alle eerlijkheid eigenlijk een beetje ingebeeld als een minder leuke versie van Japan. Wel schreeuwerig, hysterisch en druk, alleen dan onwijs vies. Scenario’s van de mensen poepend en plassend op straat, amper een mooi stuk natuur door de overbevolktheid, en een onmogelijke communicatie gingen door ons hoofd. En gek eten natuurlijk. We hadden er rekening mee gehouden de dag te starten met gefrituurde kippentenen op een stokje, in de lunch een gefrituurd schorpioentje weg te peuzelen en de dag af te sluiten met rotte eiersoep met misschien wat rijst. Dat is dus totaal niet het geval. Het gekste wat we tot nu toe hebben gegeten is misschien een sojamelk met rode bonen op de bodem en een bapao die leeg is (tot onze grote, grote teleurstelling. We hebben die twee keer per abuis op de kop getikt. Als we een bapao kopen is t altijd spannend wat er in zit. In Japan had je ze soms met pizza smaak, in Vietnam vaak met een soort groentesoep vulling en een kwartelei. Hier hebben ze bij een stalletje de keuze uit 15 bapaos’s, maar wat er in zit hebben we geen idee van. Toch zo een tegenvaller als je je broodje door midden breekt en hij is echt hélemaal broodje, we denken ondertussen wel te hebben uitgedokterd welke we niet meer moeten kiezen.)

De natuur is tot nu toe super mooi. Wanneer we een stad uitrijden zitten we direct in de bergen, die ons soms aan Duitsland of Griekenland doen denken, maar soms duiken er gekke kleine puntige bergen op. De Chinese berg, hij mag er wezen. De weg die we tot nu toe gefietst hebben is redelijk rustig en overal zie je mensen werken op t land. Meestal komen we ieder uur wel een dorpje tegen waar meestal wel een winkeltje te vinden is, maar als je hier fietst denk je dat er echt prima nog heel veel Chinezen bij kunnen. De mensen plassen (poepen nog niet gezien) minder in het zicht dan de gemiddelde Vietnamees, dus dat valt ons qua viesheid alles mee. De schreeuwerigheid qua uithangborden ed is, in die enige stad waar we geweest zijn, zeker te vergelijken met Japan, de gekke muziekjes, felle kleurtjes, alleen is in China daaromheen ook nog chaos. Verder zijn ze zelf verrassend rustig en hulpvaardig, hoewel we beslist niet onder de dagelijkse fotosessies uitkomen.

Als navigatie gebruiken wij maps.me. We zijn blij met de app, alleen geeft hij niet altijd alle dorpen weer. In Vietnam was dat geen probleem, overal zat wel iets waar we konden eten of de nacht konden doorbrengen. Eenmaal in China dachten we het wel nog even op safe te spelen en een dorp uit te pikken wat wordt aangegeven op de maps om daar een hotelletje te pakken. Nu heeft maps.me ook de vervelende tekortkoming dat de omvang van de dorpen nergens uit is op te maken. Eenmaal bij ons einddorp gekomen bleek dat we ons iets te rijk hadden gerekend. Twee fruitkraampjes en een noedelkraamp en daar konden we het mee doen. Gelukkig wel wat te eten dus. En blij met ons nieuwe, haringloze tentje. Toen we vertwijfeld om ons heen begonnen te kijken schoot een alleraardigst vrouwtje ons te hulp. Ze kon een woordje Engels dus we sloegen meteen toe. “Can we put up our tent?” Even naar het politiebureau rennen om te vragen of het mocht en we konden in de voortuin van haar tante staan. We dankten haar duizendmaal en liepen richting de aangewezen spot. Dat dit een stuk beton was wat praktisch aan de weg lag (optrekkende vrachtwagens klinken hier echt als een laag overvliegend vliegtuig) en ondertussen het hele dorp wist dat we daar bivakkeerden namen we maar even voor lief. De volgende ochtend kregen we ook nog eens ons ontbijtje van het lieve dametje, uiteraard wel gevolgd door een paar kiekjes.

Even terug naar Vietnam. Een razend leuk uitje wat we daar hebben gehad was naar Sa Pa. Een plaatsje in het bloedmooie noorden van Vietnam op 6 uur busrit afstand van Hanoi, waar stralend groene rijstvelden een lust voor het oog zouden zijn en je bij een gezellige homestay van een heuse bergstammenfamilie een mooie authentieke ervaring beloofde te krijgen. Hoewel we het echt voor geen goud hadden willen missen, liepen de dingen toch natuurlijk weer heel anders dan we dachten. We dachten na aankomst in een groepje te wandelen naar de homestay, waar de de eerste nacht zouden doorbrengen. We moesten meteen vaarwel zeggen tegen ons zorgvuldig ingepakte weekendtas met slaapzak, extra schoenen en zat kleding, want de enige manier om deze loodzware tas naar onze slaapplaats te krijgen was toch echt door het zelf te gaan dragen en dus kozen we eieren voor ons geld en gingen op weg met een plastic zakje met een trui en een tandenborstel. De groep bleek te bestaan uit ons en Dorothea, een Duitse vrouw van in de vijftig die op zoek was naar zichzelf en lopen niet als haar sterkste kwaliteit zag. Ze had verwacht een klein uurtje te wandelen met gelijkgestemden en schoot volledig in de paniek toen ze hoorde dat het 4 uur hiken zou zijn en ons zag in onze snelle fietsbroekjes. Dat Sa Pa een mistige bruine modderpoel blijkt te zijn in dit jaargetijde werkte ook niet mee. Gelukkig herpakte ze zich en beloonde zichzelf zo nu en dan op een adempauze en een saffie. We hadden zowaar drie gidsen. Een op een begeleiding leek ons wat overbodig, maar al snel bleek dat er twee vrouwtje meeliepen enkel en alleen om ons hun armbandjes en sjaaltjes aan te smeren en de daadwerkelijke gids was onverstaanbaar en liep echt alleen voor ons uit. Ze bleek alle drie de dagen aan ons toegewezen te zijn en heeft ons nog vaak verrast met onwetendheid over het tourtje en verkeerde informatie. Onze tweede overnachting bij een familie was ook erg apart. Geen hallo kon er van af, ze lieten ons volledig links liggen. Een gemiddelde Nha Nghi eigenaar was nog vriendelijker. Gelukkig had Wieteke toen nog geen e-boeken op de iPad dus konden we onszelf nog met elkaar vermaken. Na twee dagen ongeveer 35 km omlaag te hebben gelopen hadden we zo’n spierpijn in de kuiten dat we dag drie maar lekker ik vertrekjes in bed bleven kijken. Verder was het alsnog prachtig mooi, erg vermakelijk en beslist een aanrader voor eenieder die dit overweegt te doen.

In Vietnam leek het ons iets makkelijker communiceren dan in China dus besloten we dan toch maar eens naar een fietsenmaker te gaan voor vertrek uit Hanoi. Dit aangezien vanaf het begin van Vietnam onze versnellingen het nog maar half deden, Wieteke’s stuur los zat en Eva een slag in haar wiel voelde. Maarja zo lang het gaat gaat het. 2 uur verder en 4 euro lichter waren onze fietsen weer in top vorm. Klaar voor de Chinese bergen!

Door de ijskoningin die we bij de ambassade van China in Hanoi hadden ontmoet maakte we ons ernstig zorgen over het overfietsen van de grens. Al snel hadden we bedacht ons gerust te stellen door het internet even te raadplegen. Daar werd duidelijk dat Chinezen moeilijk konden doen over het meenemen van medicijnen over de grens. We besloten onze antibiotica en antiblaasontstekingtabletten toch in de tas te houden en mee te smokkelen. Vervolgens zagen we een filmpje van een fietstourist die de fiets in een fietszak de grens over sleepte en vervolgens zichzelf in de trein met z’n fiets in een zak filmde. Ook niet echt geruststellend. Nadat we een blog tegen kwamen van iemand die vertelde pas na drie uur controles de grens over te mogen zijn we maar gestopt met het zoeken naar deze deprimerende informatie. 3 maart, vroeg wakker, nog even een lekker Vietnamees broodje klappen en genoeg eten inslaan voor deze ‘moeilijke’ dag, want dit kon nog wel eens lang gaan duren. Na een uurtje kwamen we aan bij de grens. Netjes werd ons de weg gewezen. Bij de eerste controle werd er vooral gelachen, omdat er een misschien wel langere Vietnamees was dan Wieteke en zij dus wel met elkaar konden gaan. Bij Eef werd er alleen maar gezegd: “pretty girls pretty girls”. Ook een prima score. De fiets door de scanner? Dat wordt heel moeilijk en dat hoeft natuurlijk niet. Bij de tweede controle, de Chinese controle, moesten we een papiertje invullen waar ook ons 1e hotel op aangegeven moest worden. Shit, dat was ons Spaanse Yeste hotel. Nouja, Yeste in Praxieung in China dan maar, we gaan er voor. Even werd er weg gelopen met ons paspoort, maar alles was goed, stempeltje en klaar. Nu de fiets nog door de scanner. De fiets door de scanner? Dat is wederom heel moeilijk en dat hoeft niet, loop maar door. Zo makkelijk was t dus. Om 10.30 stonden we op Chinese bodem, BAM! Ons laatste Vietnamese Dongen hadden we in ons euforische stemming aan een Chinese toerist gegeven, waar we redelijk snel al een beetje spijt van kregen want we hadden geen Chinees geld en moesten nog ergens zien te pinnen. We mikten op een stadje dicht bij de grens, maar toen bij bank nummer vier onze pasjes werden geweigerd begonnen we toch een beetje te wanhopen. Gelukkig gaf bank vijf ons gewoon de Yuannen waar we om vroegen en off we were. Naar Nanning, wie kent het niet, een wereldstad met meer dan 6 miljoen(!) mensen. Wikipedia heeft ons een lijst van 2 toeristische attracties kunnen geven, een park en de Nanning Zoo. We kunnen niet wachten.

Groeten!

 
 
 

8 reacties

 
  1. Karin

    4 jaar ago  

    Jaaaa…jullie hebben je einddoel bereikt! Wat een heldinnen zijn jullie . Supertrots hoor meiden! En weer een verhaal om van te smullen . Ooh oh oh jullie maken wat mee zeg :) Nog 2 maanden…..geniet er van pretty girls <3 XXX

  2. Cees

    4 jaar ago  

    Geweldig weer een bijzonder verhaal ,fijn om te zien dat alles nog oké is.
    Groet Cees

  3. anita

    4 jaar ago  

    Dikke zoen voor allebei. Ben super trots op jullie.
    Mam

  4. Annet

    4 jaar ago  

    Ja jullie hebben het gehaald !! Super hoor . Veel meegemaakt en vast een eelt op de kont .? nog eventjes en dan komen jullue alweer thuis , maar met een fantastisch avontuur en vele verhalen . Ik vind het zo leuk om het steeds te lezen . Veel plezier nog en goede reis . Groetjes Annet.

  5. Alec

    4 jaar ago  

    Lekker bezig!

  6. Anita

    4 jaar ago  

    Toppers zijn jullie, eind doel is bereikt en wat een belevenissen, vind het ook zo leuk om te lezen. Wat komen jullie sterk terug na dit verhaal! Nog even volhouden en dan weer wennen aan het georganiseerde Nederlandse leven ?

  7. Stephan

    4 jaar ago  

    Wat een geweldige avonturen!

  8. Eric M

    4 jaar ago  

    Grote meiden hoor ! Tussen die kleintjes ?.
    Mooie verhalen ! Ook ik ben trots op jullie en best wel een beetje jaloers op zulke avonturen. Liefs van ” de buurman “

Leave a Comment

You can use these HTML tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

 
 
 

Volg ons op instagram

 
 

Notice: ob_end_flush(): failed to send buffer of zlib output compression (0) in /home/k1795/public_html/wp-includes/functions.php on line 3575